Derin Göller Kalbindir

                                                           Ahmet Ada

20 Mayıs 1947’de Ceyhan’da doğdu. Şair, yazar. Nazire Ada ile Ahmet Ada’nın oğlu. İlk ve ortaokulu Ceyhan’da okudu, (1965). Devlet Su İşleri Ceyhan Şubesi (1967-69), Marangozlar İstihlak Kooperatifi (1971-87) ve otomobil ticareti ile uğraşan bir özel şirkette (1989-93) çalıştıktan sonra emekli oldu. TYS üyesi. 2002 yılında Mersin’e yerleşti. İlk şiiri “Tabuttur Kitaplar” ve Hilmi Yavuz’un şiiri üzerine bir çözümleme denemesi olan ilk yazısı “Hilmi’nin Çocukluğu” 1966’da Soyut dergisinde çıktı. Şiirlerini ve yazılarını Yeni Dergi, Papirüs, Varlık, Gösteri, Adam Sanat, Milliyet Sanat, Islık, Yaratım, Kitap-lık, Le poete travaille, Yom, Heves, Şiir-lik, Eski, Agora, Ünlem, Dize, Ada, Geceyazısı, Sonsuzluk ve Bir Gün, Şiirden, Üvercinka, Hayal, Lacivert,   Cumhuriyet Kitap, Radikal Kitap, Aydınlık Kitap dergilerinde yayımladı. Bazı şiirleri Almanca’ya, Fransızca’ya, İngilizce’ye, Bulgarca’ya Kürtçe’yi çevrildi.

1980’li yıllar şiirinin önemli bir temsilcisi olarak tanındı. Şiirlerinin İkinci Yeni şiir havzasından beslendiği gözlense de kendine özgü lirik bir şiir kurdu. Gerçekçi tutumlardan beslenen, destansı, lirik, hüzünlü ve incelikli şiirler yazdığı eleştirmenlerce kabul edildi. Son dönem yazdığı şiirlerle, modern şiirin biçimselliği ile modern dünya tasarımına felsefî derinlik katan yeni bir döneme girdi. Uzun ve epik özellikler barındıran şiirlerinde,  göç, savaş gibi olgulara insanî bir perspektiften bakarak çok sesli bir şiire yöneldi. Şiirinin başkalaşımını da poetik yazılarla açımladı. Şiirin kavram ve terimlerinin oluşturulmasında çaba gösterdi. “Şiir Okuma Durakları” (2004) adlı kitabı modern şiire ilişkin şiir bilgisi içeren bir elkitabı olarak değerlendirildi. Şiirin sorunları ve “İkinci Yeni” şiirleri üstüne eleştirel, çözümleyici yazılarıyla da dikkat çekti. 2006 yılında, Çukurova Üniversitesi Fen-Edebiyat Fakültesi Türk Dili ve Edebiyatı Bölümü ile Eğitim Fakültesi Felsefe Grubu Eğitimi Anabilim Dalı tarafından ortaklaşa düzenlenen sempozyumla “40.Sanat Yılında Ahmet Ada’nın Şiiri” çeşitli yönleriyle ele alındı. 2009 yılında sempozyum bildirileri yayımlandı. 2008 yılında, Mersin Üniversitesi İletişim Fakültesi Radyo, Sinema ve Televizyon Bölümü “İki Şair Bir Kent”  adlı belgeselinde Ahmet Ada ile Celâl Soycan kent kültürünü ve şiiri konuştular. Bu söyleşi DVD olarak yayımlandı. 2009 yılı 21 Mart Dünya Şiir Günü Mersin’de, 43. Sanat yılı nedeniyle, Ahmet Ada şiiri odağında kutlandı. Ahmet Ada’nın “Göründü Göğün Faytonu” başlıklı şiir bildirisi okundu.

Ahmet Ada’nın “Niko ile Margarita” adlı yapıtı dünya sanatının değerleri üzerine şiirlerden oluşuyor. “Onlar İçin Minibüs Şarkısı Üzerine Gözlemler” adlı incelemesiyle 1999 E Dergisi Şiir İnceleme Ödülü’nü aldı.

            Eserleri: Şiir: Gün Doğsun Gül Üstüne, 1980, (1981 Akademi Kita-bevi Şiir Başarı Ödülü); Acıyla Akran, 1983; Yaz Kırlangıcı Olsam, 1985; Yitik Anka, (ilk üç kitabının toplu basımı) 1993; Aşk Her Yerde, 1990, (1991 Ceyhun Atuf Kansu Şir Ödülü); Vakit Yok Hüzünlenmeye, 1992, (1993 Yunus Nadi Şiir Ödülü); Günyenisi Lirikler, 1992; Taş Plak Gazelleri, 1995; Küçük Bir Anmalık, 1996; Begonyalı Pencere, 1998; Denize Atılan Çiçek, 1999; Gökyüzünün Fıskiyesi, 2003; Denizin Uykusu Üstümde, 2004;  Kantolar, 2006; Yeni Kantolar 2007; Sonsuz At (Seçme Şiirler), 2009; Sözcükler Denizi, 2009; Taşa Bağlarım Zamanı, 2009;  Paçalı Bulut, 2010; Yoktur Belki Ahmet Ada Diye Birisi, 2010, (2011 Cemal Süreya Şiir Ödülü); Uçurum Otu, 2012; Çiçek Kokan Ağzı, 2013;  Taşın Sesi, 2014; Yağmur Başlamadan Eve Dönelim, 2015, Derin Göller Kalbindir, 2016

            Poetika : Şiir Okuma Durakları, 2004; Şiir İçin Boş Levhalar, 2006;  Modern Şiir Üzerine Yazılar 2008; Şiir Dersleri, 2011, Şiir Yazıları 2014

                             DERİN GÖLLER KALBİNDİR

                                          Ahmet Ada

         İçindekiler

El değmemiş akşam alacasında

Kuşlar uçuyor, dedi rüzgâr

Yitik görünüm

Belleğin isteği

Deniz

Çift kanatlı kapılar

Çello çalan kıza suit

Derin göller kalbindir

Eve dönüş

Gün biterken

Çocukluğumdan

Köy mezarlığında

Kırmızı ay

Bağlılık

Homer göğü

Kalıt

Üç güvercin

Bun

İlkyaz

Dediler

Ayna

Alacakaranlık

Serin bir yere

Kasırga

Geyikler iniyor

Dün, bugün

Kimseler görmedi hüzün denizlerinden geçtiğimi

Ses

Can sıkıntısı

Güzel düş

Apansız rüzgâr

At

Öngörü

Balıkların güneşi

Yele verdiklerim

Ağaç

Hangi ılgım yol gösterir aya

Hangi uzunluk ölçer insanlığı

Bu kadar erken mi gidişin

Günün dalgınlığı

Denge

Prelüd

Yüksek ağaçlarda kargalar

Aşkolsun

Yan yana ölümle

İyi misiniz bugün

Köy

Kuşlarını salıver

Sümbüllerin türküsü

Şiir

Yağmur hep çocukluğumdu, yitirdim

Cıvıl cıvıl bir ilkokul bahçesinde

Bir kör gibi

Gördüklerim

Yağmurun yürüyüşü

Sonsuzluğa şiir

Yaz görünümleri

Koy

Ey şair

Rüzgâr geçen’e

Çitin üstündeki kuş

Bir dil niye kanar

Bungun II

Dağıtılan

Bütün uykuları uyudum

İkindi

Çocukluğun uçarı çağı

Başka dünya 

Pencere camından

Yeğniydik kuşlar kadar

Barış

Barış

El değememiş akşam alacasında

                                                                                              Kuşlar uçuyor, dedi rüzgâr

Yitik görünüm

Her gün bir su ışıltısıdır hayat

Çubukları kütükleri sürükleyen

Bir nehirdir suları hiç durulmayan

Bakarım uzun uzun yatağına

Bir kuş olur bir bakış göklerden gelen

Her gün her güzelliği barındıran

Rüzgârın teyeli korkutur ağaçları

Erken döker yaprağını, erdemlidir

Gelgeç bir heves değildir saka kuşu

Küpe çiçekleriyle var olur yoksul evde

Yağmurlar, çinko damlar altında

Sıcacık bir bazlama derin solur

Her gün uçacak sanki kalbim

Kalbim oturduğum evden ötede

Esmer tarla kuşlarıyla uçar

Bir rüzgârla geçer, dokunur örtülere

Belleğin isteği

Tenle avunası güneşin yanık köpüğü

Dalgaların azgın oyunu bedenimde

Yaz denizi yalnızlığımın kuytu suyu

Yiten bellek, düşen gül kokusu

Eskiden de tende avutmalıktı dünya

Şimdi bakır bir sini ve fırtına

Bir şimşek gölgesi düşer omzuma

Birkaç güvercin avutur sevgilerimi

Aşk değil ormana giden çiçek

Gökler de avutmalık kuşlar da

Yiten aşk yağmurun anısı artık

Deyin ki bana uzun süren karamsarlık

Şimdi kaybolsam dalgın köpüğünde denizin

Sona geldim artık izin verin

Yerine getirmek için denizin isteğini

Gül ve zambak saflığında belleğin

Deniz

Denizin kıyıya küstüğünü düşünürdüm eskiden

Çekilince içine birkaç adım karadan

Yol olurdu bana o zaman koca orman

Yol bana giderdi ormanın bitiminde

Senin evin yakındır fenere sevgili

Bir kapıdan girer ay, saçlarını çözer,

Ormanı dolaşır, sonra yiter

Belki aşktır gözlerinde yanan ateşi

Benim çekildiğim iç deniz karmaşık

Hasretler, yangınlar, hastalar var

Ağır yaralarla örtülmüştür odalar

Işık azar azar dolar

Benim çekildiğim kıyılar sarmaşık

Şafağa döner asma çubukları

Acelecidir gül ve zambak kuşları

Toprağa inerler darmadağınık

Çift kanatlı kapılar

Kapılardan geçince deniz

Erken kuşları uçuyor yağmurun

Kapıları zorluyor kış

Yüreğim darmadağın

Kapılardan geçince dünya

Kışa hazırlanıyor sokak sokak

İçindeyim imgesi büyük denizin

Kapıları var çift kanatlı

Açılıyor dara düşen insana

Güneşli imecesi

İnce parmaklarıyla yağmur kapıda

Bütün gün yağıyor

Saatler uzun kuşlar uçuyor

Senli benli düşlerde

Çello çalan kıza suit

                        Ogün Kaymak için

Gövdesinden başlayabilirim yazmaya

İnip çıkarken yay

Dalgalanan güzelliğine

Biz yaza çıktık ya

Sile yaza fırtınanın vaktini

Kalır kuğu boynun, kâğıt yüzün

Bir güvercin uçuşu gerisi

Biz seni çok sevdik ya

Bir baş dönmesiydin üçümüze

Tarık Ogün ben

Alamadık gözlerimizi güzelliğinden

Elimiz eğse ya tenine

Ne gezer! Haberin bile yok

Seni gövdenden başladığımızı çözmeye

Derin göller kalbindir

Kalbindir gür orman, yağmurlar,

Gidiyoruz martılarla yan yana,

Denizin derinliği kalbindir

Bir çocuk öğle uykusunda salıncakta

O çocuksun, güdüyorsun bulutları,

Gökyüzünün maviliği kalbindir

Varlığa bir anlam veremediğimiz doğru

Yaprağı bile çözemedik, gidiyoruz

Göllere, derin göller kalbindir

Eve dönüş

Aşkın oluverir portakal renginde

Kış bahçelerinde gezinir

Otururuz bir ağacın altına

Uzanırım yanına

Aşağıda denizi bırakıp geliriz

Taş giysiler içindedir gün

Martıya dönüşür kıyılar bütün

Ağaçlardan yüksektedir aşk

Uçurum otu gibi güneşle iç içe

Oturur bakarız sulara

Görünür düş de gerçek de

Yel geçer düş geçer kıyıdan

Gök kubbeyi alır gideriz

Zamanın olmadığı bir yere

Ufacık pencereli bir eve

Gün biterken

Rüzgâr, toz direkleri ve akşam

Kediler kapı önünde, ihtiyarlar

Elde tespih eve dönüyorlar,

Pencere camlarında günün son ışıkları,

Ve kokular, geçip giden kırlangıçlar –

Başımı döndürüyor dünyanın buğusu,

Birazdan ay doğar, yüzük takar

Kızlar, pencere önü çiçeğidir hepsi,

Zil çalar bozguncu etekleri,

Derken kapılar kapanır, ışıklar yanar,

Anneler dalgındır, çocuklar şen –

Anımsanır damdaki güvercinler

Çocukluğumdan

Arıyorum elmalar yuvarlanan yolu

Al yanaklı çocuklarda

Yokuş aşağı penceresi saksılı evler -

Kırmızı bir ay çocukluğumdan

Gecikmiş rüzgârın boynunda elmalar -

Balıklar dizilmiş istavrit palamut hamsi

Yasak delinmiş denizde

Balık pazarı düş gibi

Döne döne arıyorum yitiğimi

Çılgın bir hüzün çocukluğumdan

Yıldızlı bir erinç sonra

Buluyorum tam, ah o kuzgun

Köy mezarlığında

Biri var, varlığın süzülen ışığı

Bakışlarından kuşlar geçiyor

Galiba dünyada kalmış gözü

Toprağın altında kefen yırtıyor

Mezarlığın dibinde incir ağacı

Olmak istediğim ölünce

Birdenbire boşalan yağmurda

Biri var, gözetleyen ölüleri

Kımızı ay

Seçilmiş oldu denizin yüzeyi

Kuşların kanat sesiyle doldu

Boşluğuna oturduğum uzam

Çok söylendi denizin değiştiği

Sessizce çiçek açtığı dağların

Gün göçüp gitti kendi kabuğuna

Gördüm kuşları, fır dönen direkleri

Dünya, dağılıp toplanan bir şey,

Kırmızı bir ay doğdu, gördüm

Seçilmiş oldu yaşlı deniz

Yağmurun sesiyle uyudum

Bağlılık

Bağlılık, dedi incecik genç kız

Seni beni ayakta tutan

Uzakta bir at doğurdu

Yaz göçüren komşumuz öldü

Bağlılık dedi, artık

Alacakaranlıkta sis çanı

Bağlılık dedi dalın yaprağa

Denizin balığa sevgisine benzer

Ağaca kuşa eve bağlılık

Ölünce toprağadır artık

Homer göğü

Yitirdim güvercini kış damında

Yitirdim doru atı kaygı ovalarında

Yitirdim kuşları sık ağaçlarda

Bir ölüyle konuştum bunları

Dünü unuttum geleceği düşündüm

Değişen neydi kış toprağında?

Ölüler arasında gezinmek belki

Fır dönmek yıldızlar evreninde

Üstümde ağırbaşlı bir gökyüzü

Az ötede denizin soluğu

Bodur bir ağaç gördüm

Ölü bir tohuma can veriyordu

Yaşlandım Homer göğü altında

Kalıt

            Ağabeyim Muzaffer Ada’nın anısına

Yolunu şaşırmış bir kuş

Nasıl dönerse yurduna, yuvasına

Döndüm taşa, taş dinginliğine

Taş özüdür akçıl kederin

Dünyaya çiçekli gülümsemenin

Geçerken içimden kırlangıç sesi

Ak giysiler içinde taşa döndüm

Elimde mezarlık çiçekleri

Derin bir ahım her gömütte

Ey sonraya bıraktığım kış

Taşın eşiğinde kuzgun günlerdeyim

Nal sesleriyle yaralı göğüm

Üç güvercin

Üç güvercin güvercinlikte

Güneşin ateşi gagalarında

Akşamın sönen ateşi gagalarında

Bir gizi soluyorlar gurk gurk

Sürahinin yanında elma

Elmanın yanında hüzün var

Güvercinliğe bakıyoruz

Kocaman bir gün devriliyor arkamızda

Üç güvercin güvercinlikte

Biz mutfakta elma yiyoruz

Sürahiye kırmızı bir gök doluyor

Eskisi gibi şaşıp kalmıyoruz

Çatıda üç güvercin göğe komşu

Soludukça çözülüyor akşamın büyüsü

Sızdıkça mutfağa sokağın sesi

Gül kokusu taşıyor bir kedi

Bun

Zamanın yükü ağır taşımaz kuşkanadı

Güneşin eli üstümüzde

Denizin köpüğü günün şafağı hep aynı

Erinç yok bize, tedirginiz ve sıkıntılı

Kıpırdamaz bir çiçek sapı, bir yaprak,

Gök hep aynı bulutlar ve kuşlar

Ağustosta olur böyle günler

Günbatımında can sıkıntısıdır kırlangıçlar

Ağaç denize inmez deniz yabancı

Yürür gider alaca bir gölge sulara

Rüzgâr yalazlanır yiter düzlükte

Bakarsın birikir zambak beyaza

Ölü saatlerdir gene de yalazlanır kuş

Çılgın dirim sarar ağaçları

Soğur taşlar günbatımında

Geldiğini duyarız ince bilekli gecenin

İlkyaz

Güneşteki patlama elmas değişimi

Yeni bir sabaha uyandım ki

Kuşlar patlamanın farkında

Sular ağaçlar ölüler de

Aramış bulmuştur ilkyaz

Toprağın uzun ve büyük erincini

Yer altı suyu yolunu

Serçeler mevsimin yönünü

İlkyazın ufku tutkulu ağız

Uyanmıştır salıncakta

Ve dokunmuştur ilkyazın soluğuna

Taşkın bir yürekle

Dediler

Dünya tenhadır yitirmeye gör

O çocukları o kadınları o kızları

Ayna

Güz geldi, kendi çizgisini egemen kılıyor

Portakal ağaçları, bahçenin köşesinde

Kabuklar, zamanı dolduruyor içine

Taşların denize yürüyüşü duruyor

Aynada güneş cılız

Güz çiçekleri görünüyor

Saf saf

Pencerenin önünde duruyoruz

Kendini seyreden bir saka geçiyor

Varlığıyla aldatmaya çalışıyoruz

Bedenimize dağılmış hüznü

Tedirginiz kaygılıyız

Uzaktan konuştuğumuz düş gücü

Cellât çağına ayna

Alacakaranlık

Ya Anadolu’nun bütün ırmaklarını dolanmıştır

Ya kaybolup gitmiştir yerle gök salıncağında

Kanadı mavi küçük kuş

Ne yerde ne gökte arama

Dünya hep alacakaranlık, mezar sessizliği

Afyon çiçekleri uçar kuşlarla birlikte

Taşlar arasında çiçeğin mavisi

Çalışır kaygılı bir başlangıca

Kederdir konuşan yabanın kabaran sesi

Dünya hep çığlık kara duvarlarda

Ya gidilmiştir uzun aralıkta

Ya alacakaranlık kalmıştır taşlarda

Serin bir yerde

Serin bir yere koydum ölüyü

Unutmuş olmalıyım bıraktığı boşluğu

Yağmur yağmalı öğleden sonra

Kahvede bulmalıyım oturduğu boşluğu

Ya da çiçeklere su verirken akşam

Başında güzel anılardan şapka

Bir bardak suda bulmalıyım masada

Çalışırken taşın bilgeliğine, suyun belleğine

Ya da can havliyle yazarken şiirini

 Geçip giden sümbülî mevsimde

Kasırga

Sevinci de acıyı da barındıran gözlerin

Bir çizgi halinde uçan kuşlarda

Öyle hüzünlü bakıyorsun

Dopdolu geçen uzun yıllara

Denize inen kentin sokaklarında

Bazen ışıktan giysinle görünüyorsun

Al al yanaklarında güneş lekeleri

Bazen de yaralı yeli esenliyorsun

İçine gömdüğün sevdan kasırga

O yüzden delik deşik bakıyorsun

Kaygılı hüzünlü kırılgan

Kasırgada yıkılmış bir kısrağa

Geyikler iniyor

Deniz kıyısının iri yaban ördekleri,

Geyikler de olursa çiçeklenir gözlerin

Saçlarınsa bağlanmış arkadan

Rüzgâra karşı kuş yuvasına benziyor

Ayakların çiçekleniyor bastığın yerde

Deniz, rüzgâr, martılar tanığı

Bir mucize serçelenen ellerin de

Dokununca solgun yüzlü gölgelere

Çalıların üstünde türkünü söylüyor

Boz bir kuş titrek havada

Öğleye yakın geyikler iniyor

Pırıl pırıl yanan gözlerine

Dün, bugün

Denize bakmaktan geldik,

Başka gündü, bugün dün oldu

Kaldı umuda biriken ağaç belleğimizde

Dün anıydı süpürülmüş kıyılarıyla

Deniz, yelken açan düşüncemi

Durduramazdı rüzgâr, özgürdük,

Güneşin şamdanı elimizdeydi,

Bugün güneş kör, yağmur var

Pencerede usul sesli saatin ilk

Günü, biçimleniyor

Yanı başımızda umuda biriken ağaç,

Ölüme karşıt, sessizliğe ve acıya

Saf yağmurla buluşuyor yaprakları

Görüyoruz hiçbir şeyin ölmediğini

Gözüpek kayada, incirde, narda

Ve deniz mutlulukla dolduruyor

Ağaçla aynı anda 

Bağ bozan parmak uçlarımızı

Kimseler görmedi hüzün denizlerinden geçtiğimi

Kimseler görmedi hüzün denizlerinden geçtiğimi

Rüzgâr bulutlar yaz bulutları

Değdi kanatlarıma bozguncu şimşekler

Kimseler görmedi hüzün denizlerinden geçtiğimi

Acı çeken bulutlar, yaz yağmurlarından başka

Yıldızlar gördüm çıplak ve yalınayak

Kimseler görmedi hüzün denizlerinden geçtiğimi

Üstümde ağır bir ahır kokusu, beyaz

Yalnızlık giysileri, geçtiğim denizler

Kimseler görmedi hüzün denizlerinden geçtiğimi

Göğü kaplayan ağırbaşlı aşk acılarıyla

Geride kalırken güller, leylaklar ve kartal izi

Kimseler görmedi hüzün denizlerinden geçtiğimi

Suların koyu gölgelerinden, düşüncelerden

Geçirdiğim sevda buğday ve gelincik çizgisi

Ses

“Bir zaman sonra benim

Bir ses olduğum anlaşılacak

Denizin ağacın kuşun sesi”

Böyle demişti ozan

“Sizden önce de vardı dünyada

Ölümsüz sevdanın sesi

Hüzünlü ayrılıkların sesi”

Böyle demişti ozan

“Balıkların yazı var sesinde

Soyunur yaz yağmurunu gök

Bir zaman böyleydi kırmızı da”

Böyle demişti ozan

Öldü bir gün, ölümsüz sesi kaldı

Sardunyada gülde menekşede

Güvercin teleğine karıştı

Yere göğe sığmadı

Can sıkıntısı

Kuşlar dolanıyor yan yana diplerde

Mantar ve çiçek ve kuşburnu

Topluyorum uyanmış bahçede

Ceplerim sümbül soğanı dolu

Güzel düş

“Daha yalın olsun imgelerin

Daha aydınlık sözcüklerin

Gürül gürül aksın insanın ruhuna

Ağacın denizin kuşun”

Burnumun dibinde böyle diyor bir kuş

“Öyle saf ve içkin

Kayalar kadar dirençli

Olmalısın zulme, işkenceye, ayrılığa”

Derken güzel düşle sabah oldu

Sözcüklerin ucunda

Apansız rüzgâr

Rüzgâr esti günbatısından

Çiçek tozu içinde kaldım

Deniz kıyı ağaç martı

Vakur durdular rüzgâra

Rüzgâr apansız esti

Uçurdu şapkamı denize

Kalakaldım kıyının kumunda

Derenin denize kavuştuğu yerde

At

Denizi hep gördük, şaşırmadık

Denizden doğan güneşe, bekledik

Ağaç sesini, balık sesini, kıyıda

Kendi gövdesini aşan bir ses

Bekledik bir yanılsamayla

Dündü kendimden bildim

Başımda yeğni bir kuş, ne kadar

Sayrıydım -

Telefonum çaldı, anladım

Dünyaya gelmeden önce

Öncü bir at olduğumu

Akşam, çağırdık öteki atları

Çilek kokan bir akşamdı

Düzlüklerden geldiler,

Yılkıya bırakılanlar dâhil,

Katı toprağa yakındık  

Dündü, kuşlar kadar özgürdük

Öngörü

Havada kuş sesleri var

Denizin kıyısında vişne ağacı

Ben olmasam da dolu dalları

Uzuyor göğe kadar

Bir öngörü gibi duruyor karşı dağlar

Vermiyor kuzuları kurda

İniyorlar dağ gölüne

Taşlar

Bulutlar kaçıp gidiyor dağ köylerine

Kahvede sakalı uzamış ihtiyarlar

Bir öngörü gibi bakıyorlar

Yurt edindikleri toprağa

Balıkların güneşi

Balıkların güneşi özlediği

Sabahtı, kalkıp gittim balıkçılara

Dünyadan konuşuyorlardı

Martıların çokluğundan

Deniz dedim veriyor mu kısmetinizi

Dedi biri ağ değil çektiğimiz

Denizin kalbi, kırık

Orağı yaz güneşinin

Oturup peynir ekmek zeytin

Yedik, külrengi bulutlar geçti,

Düş de gerçek de bizdik

Elimizde güneşin kargısı

Yele verdiklerim

Çiftlikköy’de bahçede hurma

Ve zeytin ağaçları altında

Ak güvercinler

İçimizdeki yazı kışkırtır

Yele veririm kent acılarını

Çiftlikköy’de bahçede su

Sızdıran bir sarnıcım

Gök başını alıp gitmiştir

Denize yakın yere

Orman, gece soyunuk hayvan

Çağırır Çiftlikköy’ü uzaktan

Olağan bir şeydir bu

Sevincimi parlatan

Değirmiler, kuşlar, türlü hayvanlar

Katılırlar evrensel coşkuma

Geceleri pırıl pırıldır yıldızlar

Damda, yer yatağında

Ağaç

Karşı yakada kocaman ağaç

Kıyısında denizin, ağaçta

Yaprak sesi kuş sesi

Ve sürekli değişme

Dolaşır düş içinde

Gece gündüz bütün kıyıları

İri yapraklarıyla konuşur

Rüzgârla, güneşle, günbatımıyla

Akar, sığmaz dar zamanlara

Kıyının ağacı unutuşu

Ben de akarım sulardan

Sessizce unutuşa

             Hangi ılgım yol gösterir aya

                                                                                              Hangi uzunluk ölçer insanlığı

Bu kadar erken mi gidişin

Bu kadar erken mi gidişin

Bir boşluğu mu dolduruyor ölüm

Bilgelikte yarışacaktık daha

Toprakla suyla rüzgârla

Buğdayla, gelinciğin hızıyla

Üzümle, bağ çubuklarıyla

Bu kadar erken mi göçüşün

Bir ağacın içine, denize,

Daha eşiğine oturacaktık dağların

Doruk şiirler yazacaktık

Sesimize katıp ölü ozanları

Yalın kılıç uzanacaktık toprağa

Günün dalgınlığı

Yeğni bir kuş ötüyor dut dalında

Sesi tutuyor geçen yılları

Konukları uğurladık

Artık koyu bir yalnızlık koy

Olmasa yeğni kuşun ötüşü

Dünya, belleğin dalgınlığı

Yağmur, yalnızlığın komşuluğu

Pencerede

Yağmuru bilirsin rüzgâr sonrası

Yaşlı göğün armağanı

Yağar iri yapraklara, damlara

Bilmez ne saati ne sayıları

Denge

Gök gürültüsünü duyarız

Şimşekler damarlarımda patlar

Dışarıda köpekler havlar, kedi

Kıvrılır yatar sobanın yanına

Daracık sokağın tek ağacı

Olmak istemem gece gürültüde

Öfkelidir şimşek, yıldırım

Düşebilir birdenbire

Doğa güzeldir yine, işler içime

Çingene renk, doğal müzik

Dengede tutarlar azar azar

Kısalan günü uzayan geceyi

Prelüd  

Sonra günün konuşkanı yağmur

Budanmış ağaçlarda

Serçeler sonbaharla eş

Boyladılar günbatımını

Yüksek ağaçlarda kargalar

                        Nuri Bilge Ceylan’a

Yüksek ağaçlarda kargalar

Balıklar olacak değil ya

Diyorsun, ortalık kar

Geçen yılda bu kadar yağmıştı

Taş yapı otelin penceresinden

Görüyorum beyaz sessizliği

Yamru yumru çıplak ağaçlar

Kışın kusursuz esenliği

Yüksek ağaçlarda kargalar

Olacak elbette bu yılda

Sen burada yanımdasın

Duygularını koyuyorsun durmadan

Yağan kara, köpekler havlıyor

Bütün gün dışarıda 

Aşkolsun

Aşkolsun sana çatal yürek

Dayandın acılara, doldurdun

Denizleri gölleri, yitip gitti yavaş

Yavaş içindeki avutmalık günler

Elmalar yuvarlandı, koya girdi

Pars, sustu elmacık kemikli kız,

Önce gençleri aldığı için  

Kalmadı yüzünde sevinçten hiç iz

Aşkolsun sana böğürtlen ağız

Biçimlendiriyorsun sözcüğü dilinde

Uçabiliyor koya doğru

Ezberlediğin şiir

Yan yana ölümle

Güneşin açtığını gördü kuş

Tunç rengi, (eskiden de açardı)

Kapı önünde gördüm, kediyle

Birlikte girdi eve aydınlık

Yürüdük yan yana ölümle

Balıkçıları geçtik, güneş tunç,

Zamanı kovalıyor saat kulesi,

Sahile indik, tekneler dolu,

Yürüdük sahil boyunca

Eskiden batık bir tekne görmüştüm

Kaldırmışlar

Kalmış öylece belleğimde

İyi misiniz bugün

İyi misiniz bugün

Dün dev bir ormanın içinden geçmiştiniz

Yürüyen ağaçlarla caddeleri doldurmuştunuz

Flamalar ay yıldızlı bayraklar uçurmuştunuz

Dövmüştü adımlarınız meydanları

İyi misiniz bugün  

Kanat takıp uçan yığınlardınız dün

Öğrenci memur öğretmen işçi

Elleriniz güvercin aklığındaydı

Alınlarınız geriye bakmamanın parlaklığıydı

Dün yarım kalmıştı incecik bir kızın konuşması

Bugün dili kanayanlar var aramızda

İyi misiniz bugün

İyi geldi mi göğün ışığı

Ağacın gölgesi

Köy

Işık beyaz tepeyi dolanıyor

Yamaçta köy, taştan evler,

Ağıllar ağaçlar uyanıyor

Yüce aklığa

Özenle katlıyorum göğü

Biçim vermek için yeni güne

Kendi kurallarıyla meydanda köy

Rüzgârı kovalıyor

Köpekler başıboş

Nereye bakıyorlar belirsiz

Yaz sabahı, geçip gidiyorum

Varla yok arasında

Kuşlarını salıver

Gelir uyanırsım içimde

Dalları gökyüzüne açılan ağaç

Sendedir vakitsiz rüzgâr

Ve şen kuşlar

Salıver kuşlarını koya doğru

Kendinden uzakta ince

Alacalı gölgeler var

Dönüp gelen denize

Kuşlar konuştuklarımızdır

Ta ilkçağdan bu yana

Uzun zaman oldu ayrılalı

Çiçek tozu kokan onlardan

Salıver kuşlarını serin koya doğru

Yağmur başlamadan önce

Dikey ya da yatay uçsunlar

Kendilerince otların üstünden

Sümbüllerin türküsü

Gözlerin iki deniz feneri

Bahtımın yıldızı, yanılmışlardan oldum

Solan yeryüzü üzerinde

Aşk kırgınlarının yenileni oldum,

Yeniden açıyorum yüreğimi

Sabahyıldızım, yaz yelim -

Yıkılıyor gövdemin işareti

Şiir

“Daha erken gelmeliydin koya”

Dersin incir ağacının dibinde

Yel gibi geçer zaman

Dereler koya iner gece

Birleşir denizle gök

“Homeros olsa ne derdi?”

Diye düşünürsün büyü içinde

Üstün başın doğa içinde

Yüreğinde telaş, şaşar kalırsın

Rüzgârın usul usul söylediklerine

Koyun içindedir sesi

Otları uyandırır, yeşili kovalar,

Bir ağaç bulur kendine

Köşe bucak gezdirir

“Koy’un seyrettiği bilinsin”

Dersin içinden. Koya inerken

Bir köpek karşılar, sabah

Ay silinir gökten

Oturup bu şiiri yazarsın

                                                                                  Yağmur hep çocukluğumdu, yitirdim

                                                                                  Cıvıl cıvıl bir ilkokul bahçesinde

Bir kör gibi

Gecenin ışıltısı siyahsa parlar

Sular kadar alnımdadır

Arzuyla kıvranan serinliği 

Sessizliğinden belli gelişin

El ayak çekilince geceleri

Yoklukta dolaşırken odadan

Odaya, bir kör gibi

Kısmetinsin belki büyük

Gecenin uyuduğu vakit

Kör karanlığı kim istemez

Örter çıplak gövdeni

Gördüklerim

Kargalar turda başımın üstünde

Gölgeleri suda koyu lekeler -

Göğü gözetliyor uçtaki fener

Yabanıl bir kuşa dönüyor yaprak ağaçta

Ağaç gördüğüm iz

Dünyada nefes nefese

Kalıyor ayakucumda deniz

Güneşte ısınıyor testi

Çakıl taşlı yollar gidiyor

Önüm sıra denize –

Ilgım bu gördüklerim

Naz, dua gibi duruyor

Ağacın gölgesinde, gecikmiş

Bütün bitkilere,

Eskiden şaşırtıcı bir sesmiş

Yağmurun yürüyüşü

Nerede uyuduğunu biliriz yağmurun

Yağar yağmaz kendiliğinden

Umurunda değildir kuşların

Anlarız eğri büğrü uçuşlarından

Çocuklar öğle uykularında

Yağmurun sesini duymaz

Kabuklu kabuksuz ağaçlar

Duyar içlerinde

Girerim bir ağaçtan içeri

Rüzgârı durmuş yağmur sevinci

Dolanır bütün gövdeyi

Islanan kuş sesleri

Yağmurun çıplak ayak yürüyüşü

Bahçede çitler üstünde

Sonsuzluğa şiir

Martının çıkardığı gürültü

Yitiverdi duru gökte

Yoldayım, yolun sonu

Sonsuzluğu gösteren deniz feneri

İnsan kalmak ses içinde

Dün sestim şurada

Bugün şaşırtıcı biçimde

Değiştim önceki güne göre

Her gün sulanan kuru ağacın

Gördüm yeşerdiğini, gömüldüm güneşe

Duymak için erincini

Söğütlü kavaklı toprağın

Yaz görünümleri

Oraya koydum, ufka, yaz

Akşamı, şarap rengi deniz –

Geldiğim menekşe ağızlı toprak

Yol gösteriyor fener, ta uçta,

Gök yıldızlı, bitkiler kadar yalnız -

Acı görünmez geçiyor kuşlarla

Oraya koydum batan güneşi

Yaz kokuları nesneleri çıldırtıyor  -

Denizin karanlığı gözlerinin sevinci

Nesneler sonsuzluğa çağırıyor taşları

Geldiğim yokuş yolda

Koy

Yaz sarnıçları, saklı koylar

Güneş içinde dinleniyordu

Kuşların uyuduğu öğle

Yazı giyinen yapraklar

Ağustosun mutluluğundaydı

Yüzüğünü yitiren koy  

Baktım eteklerini kaldırıyordu rüzgâr

Delip geçtim kargıyla

Ey şair

Ey şair, lirik sesini uyandır

Yak ışığını soğuk güneşin

Dardır zaman tutuştur imgeyi

Yük altındadır güzel insanlık

Ey şair! Kırık omurgası yüzyılın

Aydınlat bütün cinayetleri

Küf tutmuş düşünceyi fırlat

Rüzgâr geçen’e

Sokağa bırakılmış ölü at

Koşmuştu varlığın rüzgârlı koyaklarına

Bir zaman da özgür, doludizgin

Uçmuştu üstünde denizlerin

Sokakta gördüm kaldırmışlar

Duruyor yüreğimde acısı

İki kat daha yalnızım burada

Bir yusufçuk böceği kadar

Çitin üstündeki kuş

Çitin üstünde öten kuş

Sabahın çın çın sesi

Güneşi dağıtıyor içinde

Çakıl taşı

Gök kuşların dalgınlığı

Bâkir gümüş, dağınık bakır

Suların akşamüstü taşıdığı

Rüzgârın kargısı içimden

Geçiyor hışırtılı

Bir dil niye kanar

            Edip Cansever’in anısına

Durup dururken bir dil niye kanar?

Gözyaşlarımızı saklıyoruz,

Ölülerimizi gömüyoruz ya

Dil artık keskin elmas ağzımızda

Ey şair! Bir dil niye kanar?

Sen ki denedin bütün uzaklıkları

Sen ki yaşadın bütün ayrılıkları

Bir dil niye kanar ağıtlarda?

Bungun II

Olsa da hoş olmasa da yağmur

Rüzgârı duyuyorum yüzümde

Bahçenin ikindi vakti

İlkyaz çiçekleriyle konuşuyorum

Işığın içten konuşması sürüyor

Tenhada gölgelerle -  O an

Cezanne resminden fırlatılmış gibiyim

Öyle yeğni ve kıymetli

Dağıtılan

Bir leylak sesidir ovanın buğusu

Usulca alıp gökyüzüne dağıtıyoruz

Bütün uykuları uyudum

Bütün uykuları uyudum

Kuşların uykusunu, kışın uykusunu

Ağacın suyun uykusunu

Sarnıcın çanın ormanın

Umutsuz bir kaygıyla uyudum

Sonra umulmadık bir şey oldu

Geyiklerle martılarla uyudum

Acı çeken rüzgârla uyudum

İkindi

                        Melih Cevdet Anday’ın anısına

Kısmetime çıkan garip kuş

Önüm sıra uçup gidiyordu

Bir çakıl taşı ki ısınmış, yalnız,

Göğe doğru gidiyordu

Denize yakın bir taş ki ağarmış

Kendilik duygusuyla gidiyordu

Çiçeğini beğenmeyen bahçe ki

Bilmediğim bir yere gidiyordu

Çalılığı dolandım bekliyordu güvercin

Bahçeden ikindi geçip gidiyordu

Çocukluğun uçarı çağı

Ah o karnaval söylemi

Çocukluğun neşeli çağı

Sınırına ulaştığım gök

Çiçeği sıkıntıya kapalıydı

Başka dünya

Portakalları yuvarlayan mavi

Uzaklaşıyor ağaç gölgelerinden

Uzun süren koku nefes nefese

Yağmur sonrası unutmuş toprağı

Değişmeler mevsimi, buharlaşıyor

Kasketini çıkaran mantar

Yolların yürüdüğü görülüyor

Gelincik dolu patikalara

Ansızın yağmur, deyin ki yetiyor

Başka bir dünya,

Bende bir telaş bir telaş  

Çağlar boyu sürüyor

Kırmızıdan da kırmızı

Bir ses, bir utku, öğleüstü

Uzaklaşıyor kapı önünden

Yol soran korku

Pencere camından

Terledim, dünya terledi erken

Yaz güneşi çalıların üstünde

Uyuyan kuşlara değdi ki

Uyandı kuşlar da çalılar da

Işıktan koptu sabah yeli

Serinleyen ter içindeydim

Bakışım kuşlarla doldu

Uçurdum camdan zamanı

Bir hayalet dolaştı gökte

Toprakta insan kemiği

Düşündüm bekleyen zeytinleri

Sabahın erken saatlerinde

Yeğniydik kuşlar kadar

Taşın hayretini konuştuk

Suyun zarafetini

Bir kuş kondu dala

Bize baktı, biz de ona

Külün ışığıydı ruhumuz

Ölmeden uzun uzun baktık

Karakışın ortasıydı

İçimize aktık damlayan yağmurla  

Rüzgârın acısı aynıydı martıyla

Yolsuz tepelerde dolaştık

Ağacın yalnızlığı içinden

Yaprak olup geçtik

Yeğniydik kuşlar kadar

Seçilmezdi çiçeklenen ruhumuz

Yaprağının sesinden –

Taze bir ota karıştık

                                                                                                          Barış

Barış

                        Yannis Ritsos’a

Gülün sesidir barış

Kardeşliğin ekmeği

Suyun ışık demetidir

Bir testi doluşu umuttur barış

Başağın vakur duruşudur

Rüzgâr yeleli atın özgürlüğe koşuşu

Eve ekmek götürürken

Yokuş aşağı yuvarlanan elmanın sesidir

Akşamın buğulu alacasında

Anlaşılmaz bir güz kurnazlığıyla

Kışa doğru uçan kuşlardır barış

İnce zarif kanatlardır

Sözcüğün uçarı parmaklarıdır barış

Gösteren pırıl pırıl suları

Dağ göllerini ve denizi

Yazdır barış, yağmur sonrası

Toprağın kokusuyla buluşmadır

Denize yakın kıyılarda

Barış unutma dersleridir acıları

Tandır başında

Fır dönerken çocuklar

Zordur barış bir ılgım gibi

Bir görünür bir yiter

Çok emek ister

  

                                                                                                         

  GÖLLER KALBİNDİR