Yaz İçin Prelüdler
Ahmet Ada (1947 Ceyhan)
_______________________________________________________________________
Ahmet Ada, 20 Mayıs 1947’de Ceyhan’da doğdu. Şair, yazar. Nazire Ada ile Ahmet Ada’nın oğlu. İlk ve orta okulu Ceyhan’da okudu, ailesinin maddi sıkıntısı nedeniyle Ceyhan Lisesi’ni ikinci sınıfta terk etmek zorunda kaldı (1965). Devlet Su İşleri Ceyhan Şubesi (1967-69), Marangozlar İstihlak Kooperatifi (1971-87) ve otomobil ticareti ile uğraşan bir özel şirkette (1989-93) çalıştıktan sonra emekli oldu. TYS üyesi. 2002 yılında Mersin’e yerleşti. İlk şiiri “Tabuttur Kitaplar” ve Hilmi Yavuz’un şiiri üzerine bir çözümleme denemesi olan ilk yazısı “Hilmi’nin Çocukluğu” 1966’da Soyut dergisinde çıktı. Şiirlerini ve yazılarını Yeni Dergi, Papirüs, Varlık, Gösteri, Adam Sanat, Milliyet Sanat, Islık, Yaratım, Kitap-lık, Le poete travaille, Yom, Heves, Şiir-lik, Eski, Agora, Ünlem, Dize, Ada, Geceyazısı, Sonsuzluk ve Bir Gün, Cumhuriyet Kitap, Radikal Kitap dergilerinde yayımladı. Bazı şiirleri Almanca’ya, Fransızca’ya, İngilizce’ye çevrildi.
1980’li yıllar şiirinin önemli bir temsilcisi olarak tanındı. Şiirlerinin İkinci Yeni şiir havzasından beslendiği gözlense de kendine özgü lirik bir şiir kurdu. Gerçekçi tutumlardan beslenen, destansı, lirik, hüzünlü ve incelikli şiirler yazdığı eleştirmenlerce kabul edildi. Son dönem yazdığı şiirlerle, modern şiirin biçimselliği ile modern dünya tasarımına felsefî derinlik katan yeni bir döneme girdi. Uzun ve epik özellikler barındıran şiirlerinde, göç, savaş gibi olgulara insanî bir perspektiften bakarak çok sesli bir şiire yöneldi. Şiirinin başkalaşımını da poetik yazılarla açımladı. Şiirin kavram ve terimlerinin oluşturulmasında çaba gösterdi. “Şiir Okuma Durakları” (2004) adlı kitabı modern şiire ilişkin şiir bilgisi içeren bir elkitabı olarak değerlendirildi. Şiirin sorunları ve “İkinci Yeni” şiirleri üstüne eleştirel, çözümleyici yazılarıyla da dikkat çekti. 2006 yılında, Çukurova Üniversitesi Fen-Edebiyat Fakültesi Türk Dili ve Edebiyatı Bölümü ile Eğitim Fakültesi Felsefe Grubu Eğitimi Anabilim Dalı tarafından ortaklaşa düzenlenen sempozyumla “40.Sanat Yılında Ahmet Ada’nın Şiiri” çeşitli yönleriyle ele alındı. 2008 yılında, Mersin Üniversitesi İletişim Fakültesi Radyo, Sinema ve Televizyon Bölümü “İki Şair Bir Kent” adlı belgeselinde Ahmet Ada ile Celâl Soycan kent kültürünü ve şiirini konuştular. Bu söyleşi DVD olarak yayımlandı.
Ödül: Gün Doğsun Gül Üstüne ile 1981 Akademi Kitabevi Şiir Başarı Ödülü; Aşk Her Yerde ile 1991 Ceyhun Atuf Kansu Şiir Ödülü; Vakit Yok Hüzünlenmeye ile 1993 Yunus Nadi Şiir Ödülü; “Onlar İçin Minibüs Şarkısı Üzerine Gözlemler” adlı incelemesiyle 1999 E Dergisi Şiir İnceleme Ödülü.
Eserleri: Şiir: Gün Doğsun Gül Üstüne, 1980; Acıyla Akran, 1983; Yaz Kırlangıcı Olsam, 1985; Yitik Anka, (ilk üç kitabının toplu basımı) 1993; Aşka Her Yerde, 1990; Vakit Yok Hüzünlenmeye, 1992; Günyenisi Lirikler, 1992; Taş Plak Gazelleri, 1995; Küçük Bir Anmalık, 1996; Begonyalı Pencere, 1998; Denize Atılan Çiçek,1999; Gökyüzünün Fıskiyesi, 2003; Denizin Uykusu Üstümde, 2004; Kantolar, 2006; Yeni Kantolar, 2007;Seçme Şiirler, 2009; Sözcükler Denizi 2009
Poetika : Şiir Okuma Durakları, 2004; Şiir İçin Boş Levhalar, 2006; Modern Şiir Üzerine Yazılar, 2008; Şiir Yazıları, 2009
AHMET ADA
YAZ İÇİN PRELÜDLER
İÇİNDEKİLER
Yaz İçin Prelüdler
Yaz İçin Prelüdler
Yaz İçin Prelüdler II
Yaz İçin Prelüdler III
Yaz İçin Prelüdler IV
Yaz İçin Prelüdler V
Yaz İçin Prelüdler VI
Yaz İçin Prelüdler VII
Yaz İçin Prelüdler VIII
Yaz İçin Prelüdler IX
Yaz İçin Prelüdler X
Güz İçin Prelüdler
Güz İçin Prelüdler
Güz İçin Prelüdler II
Güz İçin Prelüdler III
Güz İçin Prelüdler IV
Güz İçin Prelüdler V
Güz İçin Prelüdler VI
Güz İçin Prelüdler VII
Güz İçin Prelüdler VIII
Güz İçin Prelüdler IX
Güz İçin Prelüdler X
Kış İçin Prelüdler
Kış İçin Prelüdler
Kış İçin Prelüdler II
Kış İçin Prelüdler III
Kış İçin Prelüdler IV
Kış İçin Prelüdler V
Kış İçin Prelüdler VI
Kış İçin Prelüdler VII
Kış İçin Prelüdler VIII
Kış İçin Prelüdler IX
Kış İçin Prelüdler X
Bahar İçin Prelüdler
Bahar İçin Prelüdler
Bahar İçin Prelüdler II
Bahar İçin Prelüdler III
Bahar İçin Prelüdler IV
Bahar İçin Prelüdler V
Bahar İçin Prelüdler VI
Bahar İçin Prelüdler VII
Bahar İçin Prelüdler VIII
Bahar İçin Prelüdler IX
Bahar İçin Prelüdler X
Yaz İçin Prelüdler
YAZ İÇİN PRELÜDLER
sonra çıktık iri çakıl taşlarıyla söyleşen
denizi dinledik
hayır, bir başlangıç değildi
kavaklara bağladığı sözler teyelliydi
benim yüreğime.
rüzgârdan önce konuşan denizdi
varlığın sesini duyuran dağa taşa,
ötekiler sustular, kalbin sesini dinlediler,
ay ipince süzülürken
hep oydu, hep o deniz
varlığın barbar derebeyi
kapattı yüzünü endüstri yüzyılına,
kullandığı sözcükler sessizliğe çağırdı,
şehir ahalisini.
ötekiler sustular, yağmur bulutu oldular,
aşkla değişecek zamanı kolladılar.
zaman gelmedi
annem de gelmedi sınırdan
ölümse ardı sıra duman
YAZ İÇİN PRELÜDLER II
portakal ağaçlarından geçen rüzgâr-
akdenizli tinim benim,
çok özledim seni, kirpiğini, gözlerini,
acı çeken derinliğini
söyle hangi söz incitir seni,
hangi taş,
kibirli sözler salınırken çevrende
gururu fırlat denize at
denize at kibirli sözleri de artık
can koy suya, kavağa, yıldıza
zamanı geldi
büyük olsun yaz kırgınlıkları da
zamanı geldi ey akik söz
dile getirmenin
havalanan tırpanı
YAZ İÇİN PRELÜDLER III
(Nar Ağacı)
susuyor denize karşı nar ağacı
bir parça kararmış geleceği düşlemekten
uzun uzun bakıyor
yüreğe varan yaprağa
zaman ayak sürüyor dallarda
ağır ağır ilerliyor, kaplıyor
ağacı bütün
sekerek yapraktan yaprağa
öyle büyük ki düşleri, kanıyor
varlıkla hiçlik arasında
esiyor yapraklardan yaptığı rüzgâr
zamanı süpürüp doluyor midye kabuğuna
tedirgin kaygılı tini
güneşin çalımı sürüyor kıyıda
YAZ İÇİN PRELÜDLER IV
rüzgârı kovalıyor üç beş köpek
(rüzgârı kovalamak da neyin nesi?)
ay düşüyor kuyuya Kevser
mutsuzluğun kulağı kuyuda Kevser
bana büyük suları kollamak düşüyor
öteki yüzyılda kalıyor geyik sesleri
sese dönüyor büyük sular, birdenbire
gümüş sese, denizin yabanıl uykusuna
yürek yıkık, dönüp bakıyorum
akşamı kovalıyor eski sokağın taşları
bir adımla geçiliyor Kevser
varlıktan yokluğa, su tükeniyor
aylandızı, barajı, tuz gölünü
yanıma çekiyorum, susuyorum
kaknus dolanıyor başımın üstünde,
iri yalnızlıkları geçiriyorum ipe
küller başıma kanatlar başıma
YAZ İÇİN PRELÜDLER V
mezarlarımızın yolu üzerinde dut bahçesi,
bir sıra kavak var
geldim işte anne,
göster ne olduğunu ölünce
yiten ne, tekrar varolan ne,
deniz laleleri açtıran üzerinde
bir sıra kavağa uyuyorum
yapraklanıyorum mezarlarımızın üzerinde
geldim işte, kar buz bulut yağmur
benim hepsi
içimde meraklı çocuklar
YAZ İÇİN PRELÜDLER VI
hadi denizi kıyıda bırak Kevser
can yoldaşım şafak sökmek üzere
hadi koy hüzünleri ekmek kırıntılarının yanına
bulutlardan yağmur yap
yıkasın kentin zehirli belleğini
neredeyse yoksul balıkçılar balığa çıkacak
yıldızlar kaybolacak
horozlar ötecek
hadi ırmağı uyandır
taşı gölgeye bağla
ovada bırak yaban gelinciklerini
bırak sana kalsın kavakların hüznü
eşikten eşiğe atlayan gölgenin hüznü
denize fırlatılmış taşın hüznü
ama sen ne yaptın Kevser
gittin kapıyı açtın bolluk denizine
YAZ İÇİN PRELÜDLER VII
bir martı birdenbire denize dalıyor
bir bulut rüzgârı dağıtıyor
türküsünü söylüyor ot
aynı anda
akşam ayaklarını sürüyerek gidiyor
(görüp de gördüğünü diyen yok)
on sekizinde bir kızın
yüzünde göçüp gidiyor akşam
kıyıdan uzaklaştığında
geride boşluğu kalıyor
deniz olduğu yerde duruyor
yolunu buluyor tin
savrulmuş tırpan
saf yağmur
çözemediğim yalınlık
aynı yerde duruyor
YAZ İÇİN PRELÜDLER VIII
bir çekirge yaklaşıyor ateşe
belli ki yok son kaygısı
taşa soruyor yaşını
“ağacın yaşındayım” diyor
“hiçliğe mi uzattın ayağını, denize mi?”
“deniz içimdeki boşluk”
belli ki sessizliği amaçlıyor
taşın içinden geçen kuş
denize iniyor gitgide küçülerek
göz eriminden
bir toz zerresi havalanıyor
bir kül parçası da ateşten
“hiçliğin değil” diyor taş
“varlığın zamanı”
“hiçlikle artar ama dünya”
diyor taş, bakarak uzun
uzun denize uzaktan
YAZ İÇİN PRELÜDLER IX
Kevser’in aşağı inerken düşürdüğü iğne
de görmüş olmalı ağacın sevincini
dalları çiçek açan, yaprakları
gören göz olan yaşananları
kör bir adam oturuyor, bastonuna
dayanarak, ağacın sevincini görmüyor,
bulutun aldığı biçimi, koşuşan,
denize bakan çiğ tanelerini
güney havasında limon ağaçları
sokak aralarında kırlangıçlar
başımı döndürüyor tatlı sert
esen rüzgâr günün ortasında
gökyüzü çalgılarını unutmuş
çınlıyor rüzgârın çanı çiçek dolu dalda,
“döneceğim” diyor, bakıyorum,
başkasının yüzü kör adamda
YAZ İÇİN PRELÜDLER X
çite konan küçük kuş
ot yığınına doğru uçuyor
bu kanatlar onun mudur
adlandırılmayı bekliyor
hem şimdi menekşe uyanıyor
görmek için ağustosta denizi
gece yıldızlardan uyunmuyor
üşüyor sabaha kadar
yalnız frenküzümü
sabah bir flüte doluyor
yaprağın ucunda çiy damlası
testinin yanında necefli maşrapa
üç serçe su içiyor
başıboş köpekler sabaha havlıyor
hem şimdi tohum geriniyor
toprak altında taşla
birlikte rengârenk açıyor
Güz İçin Prelüdler
GÜZ İÇİN PRELÜDLER
yarım uykulardı yağmurun sesine uyandım
dedi, gitti rüyalarla yüzünü yıkadı
sular gibi sessizdi yüzü
ne tuhaf, bombalarla uyanmak
dedi, zariftir yağmurun sesi
çağırır mutsuz biten aşkları
yapraklardı usulcacık kıpırdayan
yağmur altında musiki rüzgârı
kimse gerekçe bulmasın savaşa
dedi, saraylarda, taş kemerler altında,
yağmur örter acıları
çocuklar sessizce gömülür toprağa
yaz bitti, dedi, güze başlangıç olsun
sararıp düşen yapraklar da
GÜZ İÇİN PRELÜDLER II
yağmurun çağrısı uzuyor gün boyu
caddeler kaldırımlar kuşlar ağaçlar
evlerin çatıları gökyüzünün altında
akşam sancağını çekiyor boşluğa
yağmurun çağrısına uyuyor kediler
sokak aralarında kapı önlerinde
tanık oluyorlar denize kılıç sallayan
yağmura
sokağa adımını atsan yağmurun çekici kapıda
bekliyor akşamı. yağmur unutmak içindi
acılar çekülünü, dinlemiyorsun
varlığın acılarını yokluk karşısında.
yağmur, acıları dindiren akça komşu
çiçek açıyor güz ortasında
rüzgârın ışığın elinde
gökyüzü şemsiyeleri açılıyor
tek kanatla gezen çiftler için
GÜZ İÇİN PRELÜDLER III
havalar soğuyor, sokaklara kapalı deniz,
ağaçlar ayakta yalnız
yağmur çözemediğimiz seslerle yağıyor
ölmüş atalarımızla karşılaşıyoruz
her köşe başında
taşın içinden denizler geçiyor
yol üzeri yapraklar solup dökülüyor.
ey yerle gök, yıldızlar, çakıl taşları
ırmakların hüznü boydan boya geçiyor
soluk alan yaprakların içinden
böylesi onlara yakışıyor
gecenin içinden oya oya
geride bırakıp sevdalı yılları
zamanı geçiyor
hüznün ustaları
her pazar parkta gün sayıyor askerler
GÜZ İÇİN PRELÜDLER IV
tarla kuşları süzülüp gidiyor
yol gösteriyor akçakavaklara
kuşlar bana benziyor
ruhum uçuyor tarlaların üzerinde
deniz soluk alıyor yanı başımda
duyuyorum balıkların sesini
taşın sessizliği yol alıyor içimde
ağa takılan balık hüznün sessizliği
tarla kuşları boşu boşuna uçuyor
değişiyor gökyüzü her zaman
GÜZ İÇİN PRELÜDLER V
taşı vınlatan yel güzü gösteriyor
denize yürüyen böcek göçük
ılgın yaprağı gibi titriyor
süregiden küçük mutluluklardır
yönünü yitiren yelin alımı çalımı
otun çıplaklığında deviniyor
toprağa yakın duruyor kuş
ağzında bir ot
şimşek renginde
GÜZ İÇİN PRELÜDLER VI
görüp göreceğin hiçliğin otu
tan vakti uyanıyor
kendini göstermek için güneşe
taşın içinden geçiyor yerküre
taşın içinden rüzgâr
başıboş yıldızlar
görüp göreceğin göksel boşlukta
her birinin gözüpek yalnızlığı
gölgeler uzadıkça yan yana
geliyor ot ile tırpan
acı her yerde her zaman
GÜZ İÇİN PRELÜDLER VII
“yağmur heyamola, yağmur heyamola”
diyor ezgiler mırıldanan bir adam
saçları ışık örümceği, alnı çizgi çizgi,
“öğren varlığın anlamını”
diyor çekerek küçük ağacı yanına
“bağışla beni” diyorum adama
“varlık özgürlüktür, yeter ki soyut
emeğe dönüşmesin çalışman”
denize sarkışmış oltasını
gölgesi uzuyor huzur içinde
incecik bir ışık düşüyor
soluk mavi yeleğine
ruhum sapsarı yanıyor
çam püreni içinde
güz kurt köpeği gibi havlıyor
güz kıskanıyor serçeleri her zaman
GÜZ İÇİN PRELÜDLER VIII
denize öyle bakarken uzun uzun
düşündüm kuşların havaya çizdiği resimleri
bana öyle geldi ki
taşın içindeki kuş sesi
yüzyıllardır orada kalmış
deniz kıyıya doğru yürüdüğünde
aylak dalgalar kabuklar bırakmış
incinmiş bir kabuktu senin kalbin
kumsala bırakılmış
diyeceğim şu ki bir şeyi gördüm
kimselerin görmediği
incinen her kalp fırtına içinde
en çok incinen kalpte gördüm
orada kalmışa benzer
kolu kanadı kırılmış deniz de
GÜZ İÇİN PRELÜDLER IX
sararan sünepe yaprakların içinde
yılların köpeksi duruşu var
yineliyor kendini mırıldanarak
sabahları akşamları günün her saatinde
sesinin sınırlarını zorluyor rüzgâr
kıyıda denize karşı.
sen orada duruyorsun
balıkların gümüş ağzı ağzın
açılmıyor
taş sessizliği parçalarken
güz sarı bayrakları göndere çekerken
çekiçler savrulurken bakırcılar çarşısında
müzik duyuluyor, insana ait o tuhaf müzik
balkonları odaları dolduran müzik
yıllar ötesinden, toplama kamplarından
gelen müzik, ölülerini gömerken Yahudiler
görüntüler geçiyor gözünün önünden
yaşam çözülmemiş tırpan
sense suç ortağısın yüzyılın
insandan ulu ne var?
keşke midye kabuğuna girsen de
ölü görmesen Avrupa ırmaklarını,
ağızsa susmasa, sarssa şimşek gibi
kendini yıkan kalpleri
GÜZ İÇİN PEROLÜDLER X
Güz yalnız bir köpek gibi bahçede dolaşıyor. Bastığı
her yer yaprak yığını. Yağmur hafif hafif yağıyor yılları.
Gürültülü yüzyıl. Unutma, zaman bir mezar kazıyor
uçuşan yağmurun içinden. Hâlâ dinliyorsun dünyanın
gürültüsünü. Denizin dizlerini rüzgâr biçiyor. Hâlâ erinci
hayal ediyorsun. Güvercinlerin konduğu bir ova o,
sapsarı paltosuyla dolaşıyor dünyanın öteki ovalarını.
Aylardan eylül. Yaşamadın say tedirgin yüzyılı.
Kış İçin Prelüdler
KIŞ İÇİN PRELÜDLER
kış yoksulluk, kar ağacın yangını,
bir ılgım bu yaşadığın, aldanıp
toprağa bırakılmış tohuma
kök için yaşıyorsun belki hâlâ
susmuş doğa, tez canlı orman
bir yerde (kim bilir nerede)
toprağın altında tohumun gürültüsü
ormanın derin çağrısı varlığa
bunun için yaşıyorsun belki hâlâ
kış kumru gibi dolaşıyor
donakalmanın yoksul beklentisi
ovaya yayılan korkunun
açılmış kara gözleri büyüyor
belki hâlâ öyle yaşıyorsun
ince bir örümcek ışığı yetecek
kışın yaşını öğrenmene,
bekleme, yönünü yitiren rüzgâra sor
yıldızların ışığının neden azaldığını
belki hâlâ sorularla yaşıyorsun
KIŞ İÇİN PRELÜDLER II
kış da çok yalın,
kar kalbin yangını – aşk varsa
kışı kaygıların ısıtacağı konuşulur
kedilerin kapılara tırmandığı yıl
kış uzunsa sakladığın olur,
kuşları, hastaları, çiçekleri.
sonsuzluğa gider, anımsa,
çatılar, bacalar, taşlar da.
ama yok, uzaksan kendine, gölgene de,
kış tırpan, kaldırır ölünü de,
sen yeter ki sağlam dur
kış usta göçüğü onarır
KIŞ İÇİN PRELÜDLER III
deniz kuşları uçuyor
onları seslerinden tanıyorum
sen kuşları yabanıl buluyorsun
ben daha yakın duruyorum onlara
sen denizi sevmiyorsun yeterince
ben dünyanın belleği diyorum ona
sen sokak köpeklerini seviyorsun
ben yılkıya bırakılmış atı
karakış ortasında
sen denize bir sözdizimi gibi bakıyorsun
ben insanın derinliğini görüyorum onda
sen yalnızlığın dibinde duruyorsun
ben denizden dağılmış rüzgârda
kuşlar devam ediyor uçmaya
bunu gökyüzünün hışırtısından anlıyorum
denizin kıyısında gölgemi arıyorum
KIŞ İÇİN PRELÜDLER IV
bendeki kavak ürpertisi benziyor
sende soluk alan yapraklara
zamansa heple hiç arasında
hayır, benim için uçmuyor kuşlar
sonsuzluk ayarı yapıyorlar
denizin puslu kıyısında
kışın parmağı denizin kıyısında
hep o soluk soluğa koşan
köpek, biricik sona doğru
anlaşılan bir şey ormanın müziği,
sessizlik de öyle, öğle uykusunda
taşlar, denizin yanı başında
KIŞ İÇİN PRELÜDLER V
parklar ipek kanatlı yapraklarını
dökmüş, dedi, yağmurun ayak sesi,
denizin uzak öğlesi, yaşlı yüreğin
sokuluşu yağmurun sesine
doğa da varlığın sesi, dedi,
sözcükler mi – durmadan imler
sararıp dökülen yaprakları
yağmuru uzatan yapraklarmış gibi
ışık da gölgenin kardeşi, dedi,
ölümden konuşulur, ama o da
olan bir şey, boşlukta sessizlik,
kışın batan gün kana kana
KIŞ İÇİN PRELÜDLER VI
olan bir şey işte,
acı da var sevinç de, dedi,
ömrün bir kırlangıç uçuşu,
zaman parçalanır elinde
olan bir şey kâğıdın
fısıltısı, mürekkebin susuşu,
masa örtüsü, dedi, uzak dur
belâlı bir iştir şiir
kış sokulur, rüzgâr da
olan bir şey, elinde kalır
insanlığın yakıp yıkılan külleri
akşam saatini kurarken
KIŞ İÇİN PRELÜDLER VII
kavaklar kışın orada duruyorlar
yazın da orada duruyorlardı
birileri var gibi, işte öyle,
öylece kardeşim oluyorlar
kavakları taşırım penceremin önüne
taşırlar beni sevdalı yıllarıma,
direnmişim, ayak sürümüşüm,
hep böyle bakışmışız yine de
kavak, taş, çiçek, yaprak benim
benim gölgesiyle konuşan adam
nereye baksam, neye dokunsam
yüreğime varıyorlar her akşam
KIŞ İÇİN PRELÜDLER VIII
denizin kış duyurusu kumun serinliği,
burada kıyıda uzam, zaman nerede,
deniz kabuklarında mı,
salyangozların izinde mi yoksa
kokuları renkleri ortaya çıkaran yağmur
serabı da ortaya çıkar
göreyim bedenimde yeniden doğduğumu
göreyim otuz kuşla birlikte uçtuğumu
uzaklara yağan yağmur olayım
denizin dizi dibinde çöküp oturayım
gölgem beni çıkar karanlıktan, uçayım,
nasıl da döndüm buğday benizli yağmura
KIŞ İÇİN PRELÜDLER IX
gök boş, göğe bağlıyorum
köpeğin sesini, sessizlik de
olan bir şey, duyuyorum sadece
kayalara vuran denizin sesini
kayalarda kurduğum düş
açılıyor denize, kürek çekiyor
(kim mutlu olmuş dünyada
kim bulmuş yitirilen huzuru)
deniz, kapılmış okyanus
rüzgârına, nereye sürüklüyor,
kıpır kıpır tekneyi, susarak
yıktığımız insanın doluluğunu
denize açılmışken epeyce
boşluğummuş sanki ölüm
durup dururken teyeller atıyor
düşünceme akşam saatlerinde
KIŞ İÇİN PRELÜDLER X
kış, yakın dursun istiyorum,
poyrazda olgunlaşsın denizin üstünde.
pencerede duruyor, yokluyor
dikiş yerlerimi kör bir rüzgâr gibi
kış, olgunlaşsın istiyorum
mutfağa girince kapıdan
yıllar önce olduğu gibi
eteği poyraz parmağı buz
taş bana değsin istiyorum
kırıp pencere camını bu ikindi
kayın ağaçları çocukluğumdaki gibi
görsün ürküten yaralı ırmağı
parıldasın istiyorum kış güneşi
kayın ağaçları arasında
biri gelsin yanıma, konuşsun
istiyorum, uyanmış ağacın umudunu
Bahar İçin Prelüdler
BAHAR İÇİN PRELÜDLER
yaprak, dedi, ağaca tutunan..
çiçek, dedi, cam güzelleri..
boşuna bu bunaltı, dedi
yaşıyor rüzgâr bile dalın ucunda
ağaca tırmanan arı, senin göz
ucunda, koruya inen kuş benim,
dedi, öyle bakışıyoruz, taş
bir masada, zaman uyuyor ağaçta
gördüm, dedi, bir karınca
peşinde ekmek kırıntısının
boşuna değil bu çaba
göğe doğru yürüyüşü de
yaprak, dedi, konuş benimle
sözün evi yap bu şiiri de,
taş nasılsa konuşuyor, çalılık
içinde çiçek açan öteki taşla
BAHAR İÇİN PRELÜDLER II
bu hava, bu koku dokunsam ürperir
kuş kanadı, ağacın çiçeği,
gümüş sapı açık göğün
dokunsam kırılıverir
say beni de bahar çamı
uçan denizin üstünde.
ne durursunuz kardeşler,
karışın toprağın cümbüşüne
BAHAR İÇİN PRELÜDLER III
gider bir dönemeçten sana bakarım
kim diyor aşk öldü diye
bak bu masanın çevresinde kaç kişiyiz
ayşe bir, celâl iki, mitat üç, ben dört,
gözümüz himalaya’larda, tibet’te kolumuz
kudüs iskenderiye atina mersin
teraziye koyup tartıyoruz acıyı
aşk ağır çekiyor her zaman
ey bacanın yanındaki kırlangıç yuvası..
ey uzakdoğu, gizemli kafes..
geçemeyecekler belli ki bizi..
aşksa yan yana yürüdüğümüz çiğdem kokusu..
varsın akşam sabah
koşturup dursun pars
bak o hâlâ evde oturuyor
kalkıp balkondaki çiçekleri suluyor
gidiyor ansızın bir kuşun ardından
BAHAR İÇİN PRELÜDLER IV
yağmurun kilidi açılıyor, yukarıda
köpek bulutları denizin üstüne
sarkıyor, görüyorum, evim
denize yakın, sümbüllere de
mersin saatini kuruyor denizin
balıkçılar çoktan çıkmış balığa
ayaklarım gidiyor uyanmış ağaca
portakal ağacında gün dinleniyor
zaman kurt köpeği, tanıyorum
onu, giderek kurumuş bir
şebboy oluyor deniz kıyısında
başımı çevirince titriyor
kırık bir çeşmenin yaşıyım
su gümüşü taşla yan yana
konuşuyorum işte, ağzım
bir testinin ağzı çocukluktan
BAHAR İÇİN PRELÜDLER V
fesleğenli ev ufka geriniyor
taş duvar kör, balkon
denize karşı, deniz sözlüğümde
açan çiçek, kovalıyor rüzgârı
kör taş duvarın içinde
yankılanıyor yüzyıldır, acıyla
yoğrulan ud sesi, kim bilir,
belki daha az bir zaman
acı olanı görüyorum, köklerini
terk ediyor yaşlı bir şair
bir kabuğun içine çekiliyor
BAHAR İÇİN PRELÜDLER VI
(Yalnızlık Prelüdü)
zamanı yaprağa koy, yaprağı dala,
ağacın gölgesinde dur, dur
içinde kaybolduğun ânın
yalnızlık insana özgüdür,
derinlerdedir, acı adımlarla yürür
yalnız kendi yüreğine
biri var burada, bir şey,
yerçekimi bilgisi gibi bıktırır
çekiştirir orasını burasını
eteğiyle oynar doruktur diye
çiçek kar buz taş bulut ağaç
yüreğinin gelgiti koca orman
koca yurt tarihi gösteren zaman..
kırlangıcı sokak aralarına koy,
kandehar ne tarafa düşer, sor,
otur yalnızlığın yaratıcı postuna
BAHAR İÇİN PRELÜDLER VII
(Doğan Akça’nın Anısına)
çalılığı dolanan rüzgârla kaldım
kaldım bir başıma, bir şeydi,
çok ağır bir şeydi acı, kapladı
bütün benliğimi, uzanmasa ölürdüm
uzaklardan kıpır kıpır bir ışık
kederden boğuldum kaldım
kaldım bir başıma kayalarda,
düşüncenin bir kıyısındaydım,
bir değeri var mıydı yaşamanın
pars alırken bir bir dostları
oysa sesin rengini gördüm
ışığın gölgesini, kuytularda
ud sesini dinledim, zamanın
kırıldığı zamandaydım, eşiği aştım,
gün saydım, yüzükler taktım
arasında kaldığım yokluktu taş
BAHAR İÇİN PRELÜDLER VIII
(Çiçek Prelüdü)
bıraktım denize dalan güneşleri,
kayalığın çiçeğini, olgunlaşmış günün
çiçeği oldum rüzgârda sallanan
yaprak oldum ses oldum
horoz ibiğinin rengi
elma kokulu rüzgâr oldum
baktım otla birlik dünyanın güzelliği
gök mavi hâlâ denizin üzerinde
cam güzeli çiçeğini buldum
taşır bir kıyıdan bir kıyıya
yeğnik yüreğimi
oysa bıraktım derebeyi günleri
çürüyen bir ot oldum kayalarda
şimdi döndür beni ışığa
omuzlarım ağrıyor
BAHAR İÇİN PRELÜDLER IX
(Düş Prelüdü)
otlar, gelincikler
toprağın taşan ısısı, yabanıl kundağı,
sessizce ulaşıyor yüzüme uzaklardan
bütün gece saban sürüyor
başımın üstünde yıldızlar
uyumuşum dut ağacının altında
deniz büyük bir göz üstümde
bir gövdeden ötekine geçiyor,
geçişleri ürpertici, boşlukta vınlıyor
zamanın çiçeklenmiş kasnağı
öyle karmakarışık ki
gördüğüm düş, yoklara karışıyorum,
bir köpek havlıyor başucumda,
yırtıcı kuşları salıyorlar üzerime,
havada dönüyor vınlayan çekiçler
yine de dik duruyorum
otlar, gelincikler için
nisanın buğusu için
denizin ağılı için
uyandığımda bakıyorum
başucumdaki dut ağacı
tan olmaya hazırlanıyor
BAHAR İÇİN PRELÜDLER X
seni gördüm kırılan dal kopan ses
seni gördüm diz çökmüş ırmak
seni gördüm çağa tanıklık eden kafes
seni gördüm fırınlarda kül olan nefes
seni gördüm paul celan seine nehrinde
seni gördüm bir balıkçı kulübesinde
seni gördüm ateşi buzu kavağı sende
seni gördüm yani memleketi yani hasreti
seni gördüm saçların kuşların yuvasıydı
seni gördüm acıyla yoğrulan ağızdın
seni gördüm zamanın ıssız çiçeği
seni gördüm yıkıntılar arasında açan çiçek
seni gördüm sürüklenip götürülen kaynak
seni gördüm ayaktaydın dik duruyordun
seni gördüm yaprak yaprak gidiyordun bazilika sokağında
seni gördüm hastane odasında solgundun
seni gördüm gece saatlerinde yazıyordun
seni gördüm yaşamla hiçlik arasında
seni gördüm en son bir sığınma evinde kalıyordun
seni gördüm yolu yok bu odur dedim
bütün sevdiklerime yakın kıyı
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder